توی یک کویر دور یه درخت خسته بود

                                  یه درخت نا امید که دلش شکسته بود

روی اون درخت پیر یه طناب پاره بود

                                 اون طناب دار یه عاشق بیچاره بود

شبی از شبای غم که هوا گرفته بود

                                رفتنش رو به کویر به کسی نگفته بود

رفت و رفت تا که رسید اون طناب دارو بست

                            به دلش گفت که باید از همه دنیا گذشت

طناب دارو گرفت دور گردنش گذاشت

                             چشماشو بست ودیگه رو لبش خنده نداشت

اما پاره شد طناب تا جوون غصمون

                               بدونه که حتی مرگ نمی شه چاره اون

چشمش افتاد به درخت به طناب بوسه ای زد

                              طناب دارشو کاشت یه دفعه ناله ای زد

ناله زد از بی کسی که فقط یه چاره داشت

                              رنگ خودباوری رو روی خاطرش گذاشت

رفت و تا آخر عمر دست به خودکشی نزد

                             به شبای بی کسیش رنگ خودباوری زد

حالا اون تو این زمون دیگه دل شکسته نیست

                            بی کسیشو پس زده فکر عمر رفته نیست

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی

                                      عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

                                       که صورتگری را نبود این چنینی

پریزاد عشق رو مه آسا کشیدی

                                        خدا را به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی چه خوش باورم من

                                        شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بیتاب

                                       تا گفتم دلت کو گفتی که دریام

قسم خوردی برما که عاشقترینی

                                           تو یه جمع عاشق تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

                                     به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری تز اون لحظه ناب

                                          که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در آن درگه عشق چه محتاج نشستم

                                         تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبرداری یا نه

                                         هنوز شور عشقی به سر داری یا نه

تو دونسته بودی چه خوش باورم من

                                        شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بیتاب

                                       تا گفتم دلت کو تو  گفتی که دریام

قسم خوردی برما که عاشقترینی

                                           تو یه جمع عاشق تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

                                     به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

هنوزم تو شبهات گه ماه رو داری

                                     من اون ماه رو دادم به تو یادگاری

  ♫♪  ♫♪  ♫♪  ♫♪  ♫♪  ♫♪ ♫ ♫ ♫ ♫♪  ♫♪ ♫ ♫ ♫ ♫♪  

سلام به همه دوستان عزیزی که من رو مورد لطف خودشون قرار میدن و به این وبلاگ سر می زنن و نظر میدن .یکی از دوستان به نام آقا حمید گفتن که خیلی وبلاگ ضایعی دارم اگه بازم به این وبلاگ راهشون افتاد خوشحال میشم کمکم کنن تا این وبلاگ رو از میون ضیوات در بیارم.

الان رسیدیم به اردیبهشت ماه دو ماه هم از سال جدید گذشت و من که هیچ تغییری تو زندگیم احساس نکردم حالا شما عزیزان رو نمی دونم .

نولد همه بچه اردیبهشتی ها روهم تبریک میگم . من که دوستای اردیبهشتی زیاد دارم اما به یکیشون که تولدش همین امروزه (18 اردیبهشت) تبریک مخصوص میگم اما چون دوست ندارم اسمی رو مستقیمآ ببرم اسمشو نمیارم . اما از ته دلم بهش میگم که :

                     ای پرنده مهاجر , ای پراز شهوت رفتن

                                  فاصله قد یه دنیاست , بین دنیای تو با من